Akademik Veri Yönetim Sistemi
Istanbul Journal of Sociological Studies, sa.42, ss.15-39, 2010 (Hakemli Dergi)
Enformasyon toplumu olarak adlandırılan günümüzde, "teorik bilgi" temel üretim faktörü haline dönüştü. Yeni toplumun başat kurumlarını da, üniversitelerin oluşturacağı varsayılmakta. Ancak üniversiteler, paradigmatik bir dönüşüm yaşamakta ve asıl işlevleri olan eğitim faaliyetlerini göz ardı ederek piyasa koşullarında ticarileşmekteler. Yeni akademik anlayış, öğretim üyelerinin teorik içgörüleri ile özel sektör yöneticilerinin uygulamaya dayalı deneyimlerinin birbirine eklemlenmesiyle oluşmakta. Bunun ilk sonucu, üniversitelerin "büyük araştırma kurumları" haline gelmeleri; ikinci sonucu da, bilgi-yoğun sektörler yoluyla katma değer yaratma uğraşındaki "girişimci akademisyen" tipinin ortaya çıkması. 1980'lerden itibaren belirginleşen ticarileşmenin bu ölçüde yaygınlaşma nedeni de; akademisyenlerin büyük paralar karşılığında piyasaya eğitim, uzman danışmanlık hizmeti ve bilimsel bilgi arz etme fırsatlarını fark etmeleridir. Bugün "enformasyon kapitalizmi"nin şekillendirdiği üniversite, topluma ve öğrencilerine karşı sorumlulukları bulunan bilim yuvası olmaktan çıkmıştır. Bunun yerine, somut getiriler peşinde koşan ve meslek yüksek okulları olarak teknik elemanlar yetiştiren kurumlar haline gelmektedirler.
In what is often described as today’s information society, theoretical knowledge has become a central factor of production, and universities are widely assumed to be the leading institutions of this new social formation. Yet universities are undergoing a paradigmatic transformation: rather than prioritising their core educational mission, they are increasingly commercialised under market conditions. This emerging academic model is shaped through the articulation of faculty members’ theoretical insights with private-sector managers’ practice-based experience. One consequence is the reconfiguration of universities into “large research institutions”; another is the rise of the “entrepreneurial academic” who seeks to generate value through knowledge-intensive sectors. The reason commercialisation—already discernible from the 1980s onward—has spread so extensively is that academics have recognised the opportunity to supply education, expert consultancy, and scientific knowledge to the market in return for substantial financial rewards. The university moulded by “informational capitalism” is, in this view, no longer primarily a scholarly community accountable to society and to its students. Instead, it is increasingly becoming an institution oriented toward tangible returns, functioning—often in effect—as a vocational training site that produces technical personnel for the labour market.