Akademik Veri Yönetim Sistemi
Yapay Zeka ve Uluslararası Hukuk Dijital Çağın Yeni Hukuk Kuralları, Fatma Taşdemir,Adem Özer, Editör, Adalet Yayınevi, Ankara, ss.461-484, 2025
Uzay barışçıl amaçlarla kullanılması düzenlenmiş bir alandır. Bununla birlikte uzay faaliyetleri başlangıcından günümüze askeri faaliyetlerdir. Yapay zekâ teknolojilerinin askeri kullanımları, uzay alanında yürütülen faaliyetlerin niteliğini ve kapsamını önemli ölçüde dönüştürmektedir. Özellikle uydu sistemleri, uzay tabanlı gözlem ve erken uyarı mekanizmaları ile otonom karar alma süreçlerinin yapay zekâ tarafından desteklenmesi, uzayın potansiyel bir çatışma alanı olarak değerlendirilmesine yol açmaktadır. Bununla birlikte yapay zekâ destekli sistemlerin uzay ortamında kullanımı, mevcut milletlerarası hukuk kurallarının yeterliliği konusunda önemli tartışmaları da beraberinde getirmektedir. Bu çalışma, yapay zekâ destekli uzay savaşlarının ortaya çıkarabileceği hukuki sorunları milletlerarası hukuk perspektifinden incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda başta 1967 Dış Uzay Antlaşması olmak üzere uzay hukukunun temel ilkeleri, devlet sorumluluğu, kuvvet kullanma yasağı ve silahlı çatışma hukuku çerçevesinde konu değerlendirilmektedir. Ayrıca otonom sistemlerin karar alma süreçlerinin hesap verebilirlik ve sorumluluk mekanizmaları bakımından doğurabileceği hukuki boşluklar analiz edilmektedir. Çalışma, yapay zekâ teknolojilerinin uzay güvenliği üzerindeki etkilerini ortaya koyarak mevcut uluslararası hukuk düzeninin bu gelişmelere ne ölçüde cevap verebildiğini tartışmakta ve olası normatif düzenlemelere ilişkin öneriler sunmaktadır.
Outer space is legally framed as a domain to be used for peaceful purposes. Yet, since the inception of space activities, the development and operation of space technologies have been closely intertwined with military objectives. The growing integration of artificial intelligence (AI) into military systems is now significantly transforming the nature, capabilities, and operational scope of activities conducted in outer space. In particular, the incorporation of AI into satellite infrastructures, space-based surveillance and early warning systems, and autonomous decision-support mechanisms has contributed to the increasing perception of outer space as a potential domain of armed conflict.
At the same time, the deployment of AI-enabled systems in the space environment raises critical questions regarding the adequacy of the existing framework of international law. Against this background, this study examines the legal challenges that may arise from AI-supported space warfare from the perspective of international law. The analysis focuses on the fundamental principles of space law, particularly those established under the 1967 Outer Space Treaty, alongside relevant rules concerning state responsibility, the prohibition of the use of force, and international humanitarian law.
Furthermore, the article evaluates potential accountability and attribution problems stemming from the decision-making processes of autonomous systems and explores whether current legal norms are capable of addressing these developments. By assessing the implications of AI technologies for space security, the study seeks to contribute to the ongoing debate on the adequacy of the existing legal framework and to offer considerations for the possible development of future normative regulation.