Kritik Hastada Nutrisyon


Dr. Öğr. Üyesi MELİKE ZEYNEP TUĞRUL AKSAKAL

Tez Türü: Tıpta Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bilimleri Bölümü, Türkiye

Tez Danışmanı: Demet Demirkol

Tezin Onay Tarihi: 2011

Tezin Dili: Türkçe

Özet:

KRİTİK HASTADA NUTRİSYON AMAÇ: Kritik çocuk hastalarda erken beslenmenin mortalite, mekanik ventilasyon, yoğun bakımda kalış süresi, hastane infeksiyonu üzerine etkileri ve enteral beslenmeye bağlı komplikasyonların sıklığının araştırılması amaçlanmıştır. HASTALAR VE YÖNTEM: Bu ileriye dönük çalışma için Çocuk Yoğun Bakım Ünitesine 1 Temmuz 2009 ile 1 Nisan 2011 tarihleri arasında yatırılan 100 çocuk hasta değerlendirildi. Hastalar 4 gruba ayrıldı. Grup 1’de ilk 24 saat içinde, grup 2’de ilk 48 saat içinde, grup 3’de ilk 72 saat içinde enteral beslenme ile kalori hedefine ulaşılan hastalar, grup 4’te ilk 72 saat içinde total parenteral nutrisyon başlanan hastalar yer aldı. Hastaların yoğun bakıma yatışlarında beslenme durumları, mekanik ventilasyon ve yoğun bakımda kalış süreleri, yoğun bakımda yattıkları süre içinde gelişen hastane infeksiyonları kaydedildi. Yan etki olarak gelişebilecek gastroparezi, abdominal distansiyon, diyare ve aspirasyon varlığı izlendi. BULGULAR: Grup 1’de 23, grup 2’de 28, grup 3’te 29 ve grup 4’te 20 hasta değerlendirildi. Yoğun bakıma yatışta malnutrisyon oranı %36 idi. Grup 1’deki hastaların yaş ortalaması diğer gruplardan daha düşük bulundu. Grup 4’ün PRISM skoru grup 1 ve 3’e göre daha yüksekti. Gruplar arasında cinsiyet, PELOD skoru, yoğun bakıma girişte malnutrisyon varlığı, mekanik ventilasyon gereksinimi, santral venöz kateter, arteryal kateter ve idrar sondası varlığı açısından fark saptanmadı. Grup 1’den 4’e doğru enteral beslenmeye başlanma zamanının daha geç, hedef kaloriye ulaşma süresinin daha uzun olduğu görüldü. Gruplar arasında hastane enfeksiyonu, mekanik ventilasyon ve hastanede yatış süresi açısından fark saptanmadı. Mortalite en az grup 1’de (%8.7), en fazla grup 4’te (%30) tespit edildi, fark istatistiksel olarak anlamlı saptanmadı. Vazokatif inotropik skor en düşük grup 1’de, en yüksek grup 4’te bulundu. Enteral beslenmeye bağlı yan etki en az grup 1’de, en çok grup 4’te görüldü. SONUÇLAR: Bu çalışmada yoğun bakıma giren kritik çocuk hastalarda malnutrisyon riskinin yüksek olduğu, erken enteral nutrisyona başlanan hastalarda mortalitenin parenteral nutrisyon alanlara göre daha az olduğu, enteral nutrisyona başlanma zamanı kısaldıkça hedef kaloriye ulaşmanın daha hızlı olduğu, yüksek doz vazoaktif ilaç kullanımının gastrointestinal komplikasyonları arttırdığı gösterilmiştir. Kritik çocuk hastalarda erken enteral nutrisyonun etkilerini değerlendirmek için yapılacak geniş randomize çalışmalara gereksinim vardır.