DÜZENLİ AEROBİK EGZERSİZ PROGRAMININ TİP 2 DİYABETES MELLİTUS HASTALARINDA FİZİKSEL KAPASİTE VE BİYOKİMYASAL PARAMETRELER ÜZERİNE ETKİSİ
Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bilimleri Bölümü, Türkiye
Tez Danışmanı: Prof. Dr. Gokhan Metin
Tezin Onay Tarihi: 2013
Tezin Dili: Türkçe
Özet:
Amaç: Diyabetes Mellitus tedavisinin sıklıkla eksik bırakılan ve yeterince önem verilmeyen bir bileşeni olan egzersiz uygulamasının Tip 2 DM’li hastaların fiziksel kapasiteleri, oksidatif stres belirteçleri ve yaşam kalitesi üzerine etkilerini araştırmak.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya HbA1C değeri 7,5 mg/dl ile 9,5 mg/dl arasında olan 31 kişi dahil edildi. Hastalara aerobik tipte bireysel egzersiz programları (3 gün/hafta/12 hafta) düzenlendi. Egzersiz programına başlamadan önce ve egzersiz programı bitirildikten sonra hasta grubumuza uygulanan Kardiyopulmoner Egzersiz Testi (KPET) öncesi ve sonrasında kan örnekleri alındı. Oksidatif stres belirteçleri olarak AOPP, SA, MDA ve FRAP çalışıldı. Her hastaya egzersiz programına başlamadan önce ve programı bitirdikten sonra Kısa Form-36 verilerek hastalardan doldurması istendi.
Bulgular: Egzersiz programının bitiminde hastaların glisemik kontrol parametreleri, lipit profili, endurans ve MET değerlerinde anlamlı fark saptadık. Egzersiz programı öncesinde yapılan KPET’de; AOPP, FRAP ve SA düzeyleri bazal değerlerine göre yükleme sonrası anlamlı derecede yükseldi. Egzersiz programı öncesi ve sonrası bazal değerleri karşılaştırdığımızda ise sadece SA düzeyinde anlamlı artış tespit ettik. KF-36 (Kısa Form-36) anketine ait bütün alt ölçeklerde istatistiksel olarak anlamlı puan artışı saptadık.
Sonuç ve Tartışma: Çalışmamızda incelediğimiz FRAP, AOPP ve SA düzeylerinin akut egzersize karşı olan cevabı artmıştır. Bu artışın akut egzersiz sırasındaki oksidasyon süreçleri doğrultusunda ortaya çıktığını düşünmekteyiz. Bununla birlikte SA’nın oksidatif hasara karşı potent bir defans molekülü olduğu düşünülecek olursa çalışmamızda düzenli egzersiz sonrası SA düzeyindeki artışın, uygulanan egzersiz programına karşı gelişen adaptasyonel bir yanıt olduğunu söyleyebiliriz. Yaşam kalitesi açısından değerlendirildiğinde ise düzenli yapılan aerobik egzersiz Tip 2 DM’li hastaların yaşam kalitesine olumlu katkıda bulunmaktadır.