ÇOCUKLUK ÇAĞI MALİNİTELERİNDE PLAZMİNOJEN AKTİVATÖR İNHİBİTÖR-1 (PAI-1) VE VİTRONEKTİN DÜZEYLERİNİN RİSK FAKTÖRLERİ İLE İLİŞKİSİ


Prof. Dr. DENİZ TUĞCU

Tez Türü: Tıpta Yandal Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: İstanbul Üniversitesi, İstanbul Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bilimleri Bölümü, Türkiye

Tez Danışmanı: Prof Dr Ömer Devecioğlu

Tezin Onay Tarihi: 2010

Tezin Dili: Türkçe

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Desteklendiği Program: Diğer

Özet:

Fibrinolitik sistem, daha genis tanımıyla plazminojen-aktivatör sistemi, intravasküler

fibrin depolanması yanında birçok fizyolojik ve patolojik olayda rol alır. Kanserde bu

sistemin bilesenleri anjiyogenez ve hücre migrasyonuna olan etkileri ile tümör büyüme,

invazyon ve metastazında rol oynar.

PAI-1 serin proteaz inhibitörüdür ve ürokinaz tipi ve doku tipi plazminojen aktivatörü

(tPA) inaktive eder. Vitronektin plazminojen aktivator inhibitor-1’e bağlanır ve onu stabilize

eder. Bu nedenle vitronektin plazminojen aktivasyonu ile baslayan proteolizi düzenler.

Tümör dokusunda saptanan antijen düzeyleri malinitelerde prognostik ve prediktif rolü

değerlendirmede önemlidir.

Bu çalısmada 32 yeni tanılı hematolojik ve onkolojik maliniteli hastanın Ocak 2008-

Ocak 2009 tarihleri arasında ELISA tekniği ile PAI-1 ve vitronektin düzeyleri ölçüldü.

Maliniteli hasta grubunda ortalama PAI-1 düzeyi 23.02 ±15 ng/mL (8.2-71.19) ve

vitronektin düzeyi ise % 83.10 ± 23.77 (dağılım 12-126) bulundu. Aynı yas grubu aralığında

25 sağlıklı çocuktan olusan kontrol grubuyla karsılastırma yapıldı. PAI-1 ve vitronektin

düzeyleri sırasıyla 23.63±10.44 (11.67-58.85) ve 85±20.85 (39-126) bulunmustur. Đki grup

arasında bağımsız sample-t test ile anlamlı bir fark saptanamadı. ( PAI-1 için p=0.86,

vitronektin için p=0.69).

Maliniteli hasta grubundaki hastalar da erken evre ve ileri evre olmak üzere 2 gruba

ayrıldı. Bu iki gruptaki hastalardaki PAI-1 ve vitronektin düzeyleri ölçülerek iki grup arasında

karsılastırma yapıldı. Erken evre ve ileri evreli hastaların da PAI-1 ve vitronektin düzeyleri

arasında da anlamlı bir fark bulunamadı. Erken evreli hastalarda PAI-1 21.99±15.23 (9.74-

63.48), ileri evreli hastalarda 23.59±15.37 (8.2-71.19) (p= 0.89), erken evreli hastalarda

vitronektin 91.52±18.98 (68.80-126.43), ileri evreli hastalarda 78.47±25.29 (12.10-110.69)

(p=0.82) bulundu.

PAI-1’ın tümör dokusunda histopatolojik olarak arastırılması gerekliliği de göz önüne

alınarak, PAI-1 ve vitronektinin çocukluk çağı maliniteli hastalarda prognostik faktör olarak

kullanılabilirliğini değerlendirmek için daha genis serili çalısmalara ihtiyaç duyulduğu

vurgulandı