In the 5th paragraph of Article 153 of our Constitution, it is clearly stipulated that the annulment decisions given by the Constitutional Court are non-retroactive; the existence of an exception is not mentioned. With this paragraph, the legislator aims to protect vested rights, ensure legal security and trust in the administration and tries to prevent the Constitutional Court, which in a sense supervises the legislative power, from being predominant in the distinction of powers. However, the balance is sometimes disrupted; it becomes difficult to achieve justice due to the limitations of literal interpretation. In our country’s judicial system, judicial courts carry out trials based on literal interpretation rather than justice-oriented trials. We believe that restricting an organism like the law which breathes and evolves day by day with yesterday’s words is in accordance with the legal framework, but is not in accordance with the equity. However, if the static - inanimate - law, which can only gain meaning through the jurisprudential interpretations of the legal officers and can be injected into a concrete case, is accepted directly and taken as a basis for the judgment without any interpretation in spirit, justice will be no more than a lifeless word, just like the legislation. The way in which the principle of “non-retroactivity of annulment decisions” is applied, i.e. the literal approach, is the decisive element expressing the enforcement of the rule. If the literal approach is prioritized; then it becomes difficult to inject the law into the concrete case and reach a fair conclusion. Although the existence of the principle does not pose a problem; restricting the judge’s field of action by not including an exception regulation shows its existence as an obstacle to the manifestation of the law. What is expected from the judge who is imprisoned within a certain framework by legislation; ensuring justice with his/her interpretive approach. The judge who has imprisoned himself in the cage of the legislation and has become reluctant to achieve the idea of justice, which is his primary duty; he/she will not be able to avoid turning into a law enforcer. What is essential and what is expected from the judge is to interpret the law and create a picture that complies with the law.
Anayasamızın 153. maddesinin 5. fıkrasında Anayasa Mahkemesi’nce verilen iptal kararlarının geriye yürümeyeceği açıkça hüküm altına alınmış; bir istisnanın varlığına değinilmemiştir. Kanun koyucu bu fıkra ile kazanılmış hakları ko- rumak, hukuki güvenliği ve idareye güveni sağlamak amacı gütmekte ve bir nevi yasama organının denetimini yapan Anayasa Mahkemesi’nin erkler ayrımında ağır basmasını önlemeye çalışmaktadır. Ancak yer yer denge bozulmakta; lafzi yorumun kısıtlamaları ile adalete ulaşmak zorlaşmaktadır. Ülkemiz yargı sisteminde, yargı yerlerince hakkaniyet odaklı yargılamadan ziyade lafzi yorum ile yargılamalar gerçekleştirilmektedir. Hukuk gibi nefes alıp veren ve günden güne gelişen bir organizmanın dünün kelimeleri ile sınırlandırılmasının yasal çerçeveye uygun olduğunu ancak hak- kaniyete uygun olmadığını düşünmekteyiz. Ancak yasa uygulayıcılarının içtihadi yorumlarıyla anlam kazanabilen ve somut olaya enjekte edilebilen durağan -cansız- yasa; doğrudan kabul edildiği ve ruhen bir yorum yapılmaksızın hük- me esas alındığı takdirde adalet tıpkı yasa gibi cansız bir kelime olmaktan öteye geçemeyecektir. “İptal Kararlarının Geriye Yürümemesi” ilkesinin uygulanma biçimi -yani lafzi yaklaşım-, kuralın icrasını ifade eden belirleyici unsurdur. Lafzi yaklaşımın ön plana alınması durumunda; somut olaya hukuku zerk edip adil bir sonuca varmak zorlaşmaktadır. İlkenin varlığı sorun teşkil etmemekle birlikte; bir istisna düzenlemesine yer verilmeyerek yargıcın hareket alanının kısıtlanması hukukun tecellisine bir engel olarak varlığını göstermektedir. Yasa ile belirli bir çerçevede hapsedilen yargıçtan beklenilen; yorumsal yaklaşımı ile adaleti sağlamasıdır. Yasa kafesine kendini hapsetmiş ve asli görevi olan adalet ideasına ulaşmaktan imtina eder bir hale gelmiş yargıç; yasa uygulayıcısına dönüşmekten kaçınamayacaktır. Asıl olan ve yargıçtan beklenilen, yasayı yorumlayarak; hukuka uygun bir tablo ortaya çıkartmasıdır.
