Germany, a pioneering jurisdiction in the regulation of human rights and environmental protection within supply chains through binding legal rules (hard law), enacted the Supply Chain Due Diligence Act (Lieferkettensorgfaltspflichtengesetz – LkSG) on 1 January 2023. The scope of the Act encompasses all enterprises that exceed a threshold based solely on the number of employees, regardless of their legal form or sector of activity. The Act imposes specific due diligence obligations on these enterprises, requiring them to comply with, and to monitor compliance with, human rights and environmental standards throughout their supply chains. Importantly, the reach of these due diligence obligations extends beyond the enterprises directly subject to the Act and their supply chains. It has been observed that undertakings not formally covered by the Act are in some cases contractually required to adhere to its provisions, while others choose to comply voluntarily in order to secure competitive advantages. In this context, it is particularly important for Turkish enterprises exporting to Germany to understand the Act and the obligations it introduces, as its practical impact extends far beyond the entities directly within its legal scope. The study also examines the provisions of the draft proposing amendments to the Act and assesses the potential trajectory of the LkSG in light of recent developments within the European Union law.
Tedarik zincirinde insan hakları ve çevrenin korunmasını bağlayıcı hukuk kuralarıyla düzenleyen öncü devletlerden olan Almanya’da Tedarik Zincirlerinde Özen Yükümlülükleri Hakkında Kanun (LkSG) 01.01.2023 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Hukuki türü ve formu fark etmeksizin, sadece işçi sayısına referansla belirlenen eşiği aşan her türlü teşebbüsü kapsamına alan Kanun, bu teşebbüslere tedarik zincirlerinde uymaları ve uyulduğunu da gözetmeleri gereken birtakım özen yükümlülükleri yüklemektedir. İnsan haklarının ve çevrenin korunmasına hizmet eden bu özen yükümlülüklerinin etki alanı sadece Kanun’un doğrudan kapsadığı teşebbüsler ve onların tedarik zincirleriyle sınırlı kalmamakta, Kanun kapsamına girmeyen teşebbüslerin de kimi zaman bir sözleşmesel yükümlülük olarak Kanun’a uymayı yükümlendiği, kimi zaman da örneğin rekabet avantajı sağlamak gibi sebeplerle bu uyumu kendiliğinden sağlamayı tercih ettiği görülmektedir. Bu itibarla etkilediği alan kapsamından çok daha geniş olan Kanun’un ve getirdiği özen yükümlülüklerinin tanınmasında özellikle Almanya’ya ihracat yapan Türk teşebbüsler yönünden fayda olduğu değerlendirilmektedir. Çalışmada ayrıca, Kanun’da değişiklik yapılmasını öngören tasarı hükümlerine ve Avrupa Birliği nezdindeki gelişmeler karşısında Kanun’un akıbetine ilişkin değerlendirmelere de yer verilmektedir.
