This article examines the emergence of environmental politics and sustainability discourse as a new form of hegemonic identity at the global level, conceptualized as a “neo-hegemonic identity.” The concept of hegemony is revisited from a post-structuralist perspective, beginning with Antonio Gramsci’s understanding of power based on civil society and consent, and reinterpreted through Ernesto Laclau and Chantal Mouffe’s discourse theory. Neo-hegemonic identity refers to a form of collective identity that differs from classical hegemony, being globalized, multi-actor, and constructed through scientific and moral legitimacy, while remaining flexible and inclusive. The article explores how environmental politics and the discourse of “sustainability” have become central to this new hegemonic formation in the context of global crises. Theoretical contributions from Michel Foucault on power/subject formation and governmentality, Bruno Latour’s “new climatic regime” and “Parliament of Things,” Jason Moore’s “Capitalocene” critique, and Serge Latouche’s degrowth approach are used to explain the transformative yet power-reproducing dimensions of the sustainability identity. The study argues that the neo-hegemonic sustainability identity is continually redefined through debates on legitimacy, inclusivity, and justice, making it both an opportunity for collective ecological action and a potential vehicle for reinforcing existing inequalities.
Bu makale, çevre politikaları ve sürdürülebilirlik söyleminin küresel ölçekte yeni bir hegemonik kimlik formu olarak ortaya çıkışını “neo-hegemonik kimlik” kavramı çerçevesinde incelemektedir. Hegemonya kavramı, Antonio Gramsci’nin sivil toplum ve rıza temelli iktidar anlayışından yola çıkılarak Ernesto Laclau ve Chantal Mouffe’un söylem kuramı ile yeniden ele alınmaktadır. Neo-hegemonik kimlik, klasik hegemonya anlayışından farklı olarak küreselleşmiş, çok aktörlü, bilimsel ve ahlaki meşruiyet üzerinden inşa edilen, esnek ve kapsayıcı bir kolektif kimlik biçimini ifade eder. Makale, çevre politikalarının ve “sürdürülebilirlik” söyleminin küresel kriz bağlamında bu yeni hegemonik formun merkezinde nasıl konumlandığını ortaya koymaktadır. Bu bağlamda Michel Foucault’nun iktidar/özneleşme ve yönetimsellik, Bruno Latour’un “yeni iklim rejimi” ve “Nesneler Parlamentosu” kavramları, Jason Moore’un “Kapitalosen” eleştirisi ve Serge Latouche’un büyüme karşıtı yaklaşımı, sürdürülebilirlik kimliğinin hem dönüştürücü hem de mevcut güç ilişkilerini yeniden üreten yönlerini açıklamakta kullanılmıştır. Çalışma, neo-hegemonik sürdürülebilirlik kimliğinin meşruiyet, kapsayıcılık ve adalet temelli tartışmalarla sürekli yeniden tanımlandığını, bu nedenle hem fırsatlar hem de riskler barındırdığını öne sürmektedir.
