Background: Antinuclear antibody (ANA) testing is widely used in children with non-specific symptoms, yet its clinical relevance remains uncertain due to high positivity rates in healthy individuals. This study aimed to prospectively assess the clinical course and diagnostic outcomes of children referred for ANA positivity, to better inform follow-up strategies. Materials and Methods: Forty-eight ANA-positive pediatric patients without a prior rheumatologic diagnosis and referred to the pediatric rheumatology clinic were prospectively followed for at least two years using a standardized protocol. Results: Of the 48 patients included in the study, 35 (72.9%) were female. The most common referring department was general pediatrics (n=23, 47.9%), followed by pediatric hematology (n=13, 27.1%). The most frequent reason for ANA testing was joint pain (n=14, 29.2%), followed by thrombocytopenia (n=6, 12.5%) and urticaria (n=6, 12.5%). During follow-up, two patients were diagnosed with systemic lupus erythematosus and one with juvenile idiopathic arthritis. ANA titers became negative over time in 39.6% of the patients. Among those who did not receive a diagnosis, the median follow-up duration was 34 months (interquartile range: 26.5-50). Conclusion: ANA positivity in children is often transient and clinically insignificant, and management should prioritize clinical context and symptom-guided monitoring rather than routine extensive evaluation.
Amaç: Antinükleer antikor (ANA) testi, özgül olmayan semptomları olan çocuklarda yaygın olarak kullanılmaktadır. Ancak sağlıklı bireylerde de yüksek pozitiflik oranları görülmesi nedeniyle klinik önemi belirsizliğini korumaktadır. Bu çalışmanın amacı, ANA pozitifliği nedeniyle çocuk romatoloji polikliniğine yönlendirilen hastaların klinik gidişatını ve tanı sonuçlarını prospektif olarak değerlendirmek ve takip stratejilerine daha iyi yön verebilmektir. Gereç ve Yöntemler: Daha önce romatolojik hastalık tanısı olmayan ve ANA pozitifliği nedeniyle çocuk romatoloji polikliniğine yönlendirilmiş 48 pediatrik hasta, standart bir protokol ile en az iki yıl boyunca prospektif olarak takip edilmiştir. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 48 hastanın 35’i (%72,9) kızdı. Hastaların en sık yönlendirildiği bölüm çocuk sağlığı ve hastalıkları idi (n=23, %47,9), bunu çocuk hematolojisi izledi (n=13, %27,1). ANA testi istenme nedenleri arasında en sık eklem ağrısı (n=14, %29,2), ardından trombositopeni (n=6, %12,5) ve ürtiker (n=6, %12,5) yer aldı. Takip süresince iki hastaya sistemik lupus eritematozus ve bir hastaya jüvenil idiyopatik artrit tanısı konuldu. Hastaların %39,6’sında ANA titresi zamanla negatifleşti. Tanı almayan hastalarda takip süresinin medyanı 34 ay (çeyrekler arası açıklık: 26,5-50) idi. Sonuç: Çocuklarda ANA pozitifliği çoğu zaman geçici ve klinik olarak önemsizdir. Bu nedenle yönetimde klinik bağlam ve semptomlara dayalı izlem ön planda tutulmalı, rutin olarak kapsamlı değerlendirmelerden kaçınılmalıdır.
