EVERYDAY INSTRUMENTS OF SPATIAL CONTROL: BOUNDARY ELEMENTS AND IMPROVISED SUBSTITUTES IN ISTANBUL

Creative Commons License

Karaca Şalgamcıoğlu B.

Journal of Spatial Studies (Mekansal Çalışmalar Dergisi), vol.3, no.2, pp.153-167, 2026 (Peer-Reviewed Journal)

Abstract

This study examines boundary elements as urban artifacts through which spatial control is established, contested, repaired, and substituted in everyday urban life. The research draws on fieldwork conducted by 64 researchers across 20 districts of Istanbul, complemented by a visual analysis of Google Earth Street View imagery covering the period between 2014 and 2025. The findings reveal that boundary elements serve functions that extend well beyond their officially designated role. Two themes emerge from the analysis. The first, "The Fragility of Spatial Control: Grieving Boundary Elements" demonstrates how boundary elements serve as visible expressions of spatial authority while being continuously undermined and reasserted through everyday practices of damage and repair. The second, "Improvised Boundary-Making Practices: Boundary Elements Beyond Boundary Elements," shows how residents and local business owners recreate official boundary-making functions using improvised objects such as flowerpots and discarded household items. These findings reconceptualize boundary elements not as fixed physical objects but as transferable spatial functions embodied by diverse material forms.

Bu çalışma, kentlerde mekânsal kontrolün nasıl kurulduğunu, tahrip edildiğini, onarıldığını ve ikame edildiğini ortaya koyan ürünler olarak sınır elemanlarını incelemektedir. Araştırma, İstanbul’un 20 ilçesinde 64 araştırmacının gerçekleştirdiği saha çalışmasına ve 2014–2025 yılları arasını kapsayan Google Earth arşivindeki sokak görüntülerinin görsel analizine dayanmaktadır. Bulgular, sınır elemanlarının resmî işlevlerinin ötesinde roller üstlendiğini göstermektedir. Araştırmanın bulguları iki tema etrafında şekillenmektedir. İlk tema olan “Mekânsal Kontrolün Kırılganlığı: Üzülen Sınır Elemanları”, sınır elemanlarının mekânsal kontrolün görünür göstergeleri olarak nasıl işlev gördüğünü; bu otoritenin gündelik tahribat ve onarım pratikleri aracılığıyla nasıl sürekli olarak aşındırılıp yeniden kurulduğunu ele almaktadır. İkinci tema olan “Doğaçlama Sınır Oluşturma Pratikleri: Sınır Elemanlarının Ötesindeki Sınır Elemanları”, mahalle sakinleri ve yerel işletme sahiplerinin resmî otoriteler tarafından kurulan sınır oluşturma işlevini saksılar ve çeşitli eşyalar gibi doğaçlama nesneler aracılığıyla yeniden ürettiklerini göstermektedir. Bu durum, sınır elemanlarını sabit ve tekil bir nesne olmaktan çıkararak farklı nesnelere aktarılabilen bir mekânsal işlev olarak kavramsallaştırmayı mümkün kılmaktadır.