Oklüzal splint tasarımında farklı dijital programların hassasiyetlerinin değerlendirilmesi
Tezin Türü: Doktora
Tezin Yürütüldüğü Kurum: İstanbul Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Diş Hekimliği Fakültesi Bölümü, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2023
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: SERRA OKUTAN
Danışman: Bilge Gökçen Röhlig
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Dijital diş hekimliği ve dijital iş akışı, son yıllarda özellikle yazılım programlarındaki teknolojik gelişmelere bağlı olarak ilerleme kaydetmiştir. Buradan hareketle bu doktora tezinin amacı dijital oklüzal splint tasarım programlarının oklüzal splintlerden beklentileri karşılamadaki etkinliğini değerlendirmektir. Bu prospektif, çift kör klinik çalışmaya 16 sağlıklı birey (14 kadın, 2 erkek, yaşları 28±5) dahil edilmiştir. İki farklı tasarım programı (Splint Module; Exocad, DentalCAD 3.0 Galway, SplintStudio; 3-Shape, Dental System 2021) ile tasarlanan oklüzal splintler, tamamen geleneksel yöntemlerle tasarlanan ve hekim tarafından hasta başında adapte edilen oklüzal splintlerle karşılaştırılmıştır. Çalışma gruplarında splint üretimi için tamamen dijital iş akışı seçildi; ağız içi taramalar elde edildi (Trios 3, 3-Shape) ve splintler, biyouyumlu splint reçine malzemesi kullanılarak 3D Yazıcı (Solflex 350,W2P Engineering GmbH) ile üretildi. Mandibular hareket yolları Zebris JMA Sistemi (Zebris Medical GmbH) ile kaydedildi. Oklüzal splint kalınlığı, anterior ve kanin rampaları, oklüzal temas noktaları, süre, splintlerin genel uyumu ve subjektif değerlendirmelerin VAS skorları değerlendirildi. Bu çalışmada elde edilen veriler IBM SPSS 28 (MAC OS) programı ile analiz edilmiştir. Çalışma verileri değerlendirilirken tanımlayıcı istatistiksel metodlar (Ortalama, Standart Sapma, Medyan, Frekans, Oran, Minimum, Maksimum) kullanılmıştır. Oklüzal splintlerin anterior ve vestibül kalınlıkları karşılaştırıldığında gruplar arasında anlamlı fark görülmüştür (p<.001). Sonuçlar; klinisyenin hasta başında geçirdiği sürenin, kontrol grubunda (28,31 ± 8) dijital gruplara (8.06 8 ve 9.874) göre daha fazla olduğunu göstermektedir. Ancak üretim sürecinde herhangi bir fark hesaplanmadı. One-way ANOVA testi, VAS skorları (p<.001) ve oklüzal temas sayısı (p<.001) açısından gruplar arasında anlamlı sonuçlar ortaya kondu. Mandibular hareketler ve splintlerin uyumunda herhangi bir farklılık görülmedi. Anahtar Kelimeler : CAD-CAM, Oklüzal Splintler, TMD, Dijital Diş Hekimliği, TME