Çeşitli restoratif materyallerin sitotoksik açıdan değerlendirilmesi


Tezin Türü: Doktora

Tezin Yürütüldüğü Kurum: İstanbul Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Diş Hekimliği Fakültesi Bölümü, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2003

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: Mağrur Kazak Hüdayioğlu

Asıl Danışman (Eş Danışmanlı Tezler İçin): Yasemin BENDERLİ GÖKÇE

Özet:

125 ÖZET Bu çalışmada, geleneksel cam iyonomer (Ionobond, Aqua Ionobond) ve rezin modifîye cam iyonomer (Vitrebond, Vivaglass Liner) materyallerinin, fare deri altı bağ dokusundan elde edilmiş, fibroblast kökenli sürekli bir hücre soyu olan L-Strain hücreleri üzerindeki biyolojik açıdan uyumluluk özelliklerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Materyallerin biyolojik açıdan uyumluluklannın belirlenebilmesi için, Hemositometre ile toplam hücre sayılan, yine Hemositometre ile Trypan mavisi boyası kullanılarak hücre canlılık yüzdeleri ve H-TdR Otoradyografi yönteminden faydalanarak sentez fazındaki hücre oranlan elde edilmiştir. 100 % canlı 5x1 05 L-strain hücreleri, 6 kuyucuklu tabaklann her bir kuyucuğuna, 5 mi Medyum 199 içinde ekilmiştir. Üretici firmalann önerileri doğrultusunda kanştınlarak hazırlanan materyaller, 5 mm çapında ve 4 mm yüksekliğindeki polietilen halkalar içine yerleştirildikten sonra, a-taze kanştınlmış şekliyle, b-1 saat bekletildikten sonra, c-24 saat süreyle bekletildikten sonra hücreler üzerine uygulanmıştır. Rezin modifîye cam iyonomer materyalleri, halkalar içine yerleştirildikten sonra ışık cihazı ile polimerize edilmiştir. Kontrol grubunda ise, hücreler üzerine hiç bir materyal uygulanmamıştır. Hücreler 24 saat süreyle deney materyalleri ile kültür koşullannda inkübe edildikten sonra, materyallere ait toplam hücre sayılan, hücre canlılık yüzdeleri ve sentez fazındaki hücre oranlan belirlenmiş, elde edilen bu bulgular kendi aralarında ve kontrol grapları ile karşılaştırılmalı olarak değerlendirilmiştir. Deneysel aşamalar incelenen materyaller ve kontrol gruplan için 3 kez tekrarlanmıştır. İstatistiksel analizde, Kruskal Wallis ve Dunn's Çoklu Karşılaştırma testleri kullanılmıştır. Çalışmadan elde edilen bulgulara göre, toplam hücre sayılan açısından, geleneksel cam iyonomer (Ionobond, Aqua Ionobond) ve rezin modifîye cam iyonomer (Vitrebond, Vivaglass Liner) materyallerine ait bulgular, kontrol grubu ile kıyaslandığında, tüm sürelerde (t 0, t 1, t 24) bütün materyallere ait toplam hücre sayılannın kontrol grubundan düşük olduğu belirlenmiştir. Materyaller toplam hücre sayılan açısından değerlendirildiğinde, Ionobond ve Vivaglass Liner materyalleri için, sürelere ilişkin126 bulgular kendi aralarında karşılaştırıldığında istatistiksel açıdan anlamlı fark bulunurken (p 0,05). Hücre canlılık yüzdeleri açısından, geleneksel ve rezin modifiye cam iyonomer materyalleri incelendiğinde,tüm materyallerin taze karıştırılmış örneklerine ait bulgular, ilerleyen sürelerde (t 1, t 24) ise sadece rezin modifiye cam iyonomer materyallerine ait bulgular (canlılık yüzdeleri) kontrol grubundan düşük bulunmuştur. Sentez fazındaki hücre oranlan açısından materyaller değerlendirildiğinde ise, tüm sürelerde diğer materyallere göre en fazla sentez fazında hücre oranı ortaya koyan materyal Aqua Ionobond iken, en az sentez fazında hücre oram veren materyal ise Vitrebond olarak saptanmıştır. Materyallere ait, bütün sürelerdeki sentez fazında bulunan hücre oranlan kendi içinde (t 0,t 1, t 24) ve kontrol grubu ile ayn ayn istatistiksel açıdan karşılaştınldığmda, bulgular arasındaki tüm farkların anlamlı olduğu saptanmıştır (p<0,05). Sonuç olarak, çalışmada yer alan geleneksel cam iyonomer (Ionobond, Aqua Ionobond) ve rezin modifiye cam iyonomer (Vitrebond, Vivaglass Liner) materyalleri, toplam hücre sayılan, hücre canlılık yüzdeleri ve sentez fazındaki hücre oranlan açısından değerlendirildiğinde, aynı grup materyallerin ufak yapısal farklılıklanmn biyolojik uyumluluk açısından oldukça önem taşıdığı düşünülmektedir. Çalışmada kullanılan in vitro test metotlanndan elde edilen bulgulann küçük varyasyonlar dışında birbirlerini destekledikleri belirlenmiştir. Restoratif materyallerin hücre ve doku uyumluluklan saptanırken, in vivo koşullan ve korelasyonlan sağlayabilecek in vitro modeller dikkate alınmalı ve birden fazla test yöntemiyle çalışılmalıdır.